نرسینو سامانه جامع خدمات درمانی

عفونت دستگاه ادراری

عفونت دستگاه ادراری (UTI) +علائم و روش پیشگیری

 

عفونت دستگاه ادراری (UTI) نوعی عفونت باکتریایی است که بر بخشی از دستگاه ادراری تأثیر می‌گذارد. هنگامی که عفونت دستگاه ادراری تحتانی را مبتلا می‌کند ، سیستیت ساده (عفونت مثانه) نامیده می‌شود و هنگامی که بر دستگاه ادراری فوقانی تأثیر می‌گذارد به آن پیلونفریت (عفونت کلیه) گفته می‌شود.

عامل اصلی هر دو نوع عفونت مذکور اشرشیا کلی است، با این حال ندرتاً باکتری‌های دیگر، ویروس ها یا قارچ نیز ممکن است موجب آن شوند. عفونت‌های دستگاه ادراری معمولاً در زنان نسبت به مردان بیشتر رخ می‌دهد. بروز مجدد بیماری امری شایع است.

پیلونفریت در صورت بروز معمولاً پس از عفونت مثانه ظاهر می‌شود، اما ممکن است ناشی از عفونت منتقله از راه خون نیز باشد. تشخیص این بیماری در زنان سالم و جوان تنها بر اساس علائم امکان‌پذیر است. در افرادی که علائم آن‌ها مبهم است، ممکن است تشخیص بیماری مشکل باشد زیرا ممکن است باکتری‌ها وجود داشته باشد، اما عفونتی مشاهده نشود. در موارد پیچیده و یا در صورتی که درمان با شکست مواجه شود، ممکن است کشت ادرار مفید باشد. در افراد مبتلا به عفونت‌های مکرر، می‌توان از دوز پایین آنتی بیوتیکها به‌عنوان اقدام پیشگیرانه استفاده کرد. در موارد غیرپیچیده، عفونت‌های دستگاه ادراری را می‌توان به‌راحتی با مصرف آنتی بیوتیک در یک دوره کوتاه درمان کرد، اگرچه مقاومت در برابر بسیاری از آنتی بیوتیک‌های مورد استفاده برای درمان این بیماری در حال افزایش است. در موارد پیچیده، ممکن است لازم باشد دوره‌های درمان طولانی‌تر شوند و یا نیاز به تزریق آنتی بیوتیک وریدی باشد، و در صورتی که علائم در طی دو یا سه روز بهبود پیدا نکرد، لازم است آزمایش‌های تشخیصی بیشتری انجام گردد. در زنان، عفونت‌های دستگاه ادراری شایع‌ترین شکل عفونت‌های باکتریایی است و هر سال ۱۰٪ به میزان عفونت‌های دستگاه ادراری افزوده می‌شود. شایع‌ترین شکل عفونت‌های باکتریایی است.

علائم و نشانه‌ها

ادرار ممکن است حاوی چرک باشد (شرایطی که به آن پیوری گفته می‌شود) و در افراد مبتلا به عفونت خونی به دلیل عفونت دستگاه ادراری مشاهده می‌گرد. شایع‌ترین علائم آن عبارتند از سوزش به هنگام ادرار کردن و نیاز به ادرار مکرر (و یا اضطرار برای ادرار) در صورت فقدان جریان واژنی و درد قابل توجه. این علائم ممکن است متوسط یا شدید باشند و در زنان سالم به طور متوسط شش روز طول می‌کشد. ممکن است مقداری درد در بالای استخوان شرمگاهی یا پایین کمر وجود داشته باشد.افرادی که دچار عفونت دستگاه ادراری فوقانی یا پیلونفریت می‌شوند، ممکن است علاوه بر علائم رایج عفونت دستگاه ادراری تحتانی درد پهلو، تب، و یا حالت تهوع و استفراغ را بروز دهند ندرتاً ممکن است ادرار خونی باشدیا دارای پیوری قابل مشاهده (چرک در ادرار) باشد.

 در کودکان

در کودکان خردسال، ممکن است تنها علامت عفونت دستگاه ادراری (UTI) تب باشد . ممکن است نوزادان خوب غذا نخورند، استفراغ کنند، بیشتر بخوابند، و یا نشانه‌های یرقان را از خود نشان دهند.در کودکان بزرگتر، ممکن است بی‌اختیاری ادرار (از دست دادن کنترل مثانه) رخ دهد .

عفونت دستگاه ادراری در سالمندان

علائم در سالمندان غالبا” مشاهده نمي شود . ممكن است نشانه ها مبهم وهمراه با بي اختياري باشد، وتنها علائم موجود تغيير در وضعيت ذهني و خستگي  باشد .گرچه در برخی موارد نخستین نشانه‌ای که ارائه دهنده مراقبت‌های بهداشتی با آن مواجه می‌شود عفونت خونی یا عفونت در خون است. این واقعیت که بسیاری از افراد مسن پیشاپیش دچار بی‌اختیاری و یا زوال عقل شده‌اند ممکن است کار تشخیص را پیچیده‌تر کند.

علت عفونت دستگاه ادراری

E.coliعلت ۸۰-۸۵٪ عفونت‌های دستگاه ادراری است و استافیلوکوکوس ساپروفیتیکوسعلت ۵-۱۰٪ موارد دیگر است. این عفونت‌ها ندرتاً ممکن است به علت عفونت ویروسی یا قارچی باشند.

آميزش جنسی

در زنان جوان فعال از نظر جنسی، فعالیت جنسی علت ۷۵-۹۰٪ عفونت‌های مثانه است و خطر عفونت با تعداد دفعات آمیزش جنسی رابطه دارد. در زنان پس از یائسگی، فعالیت جنسی تأثیری بر خطر ابتلا به UTI ندارد. زنان نسبت به مردان بیشتر مستعد ابتلا به UTI هستند زیرا در زنان مجرای خروجی مثانه بسیار کوتاه‌تر بوده و به مقعد نزدیک‌تر است. از آنجا که سطح استروژن در زنان با یائسگی کاهش می‌یابد، خطر ابتلای آن‌ها به عفونت‌های دستگاه ادراری افزایش می‌یابد.

سوندهای ادراری

سوند ادراری خطر ابتلا به عفونت‌های دستگاه ادراری را افزایش می‌دهد.خطر ابتلا به باکتریوری (وجود باکتری در ادرار) مؤثر نیستند. خطر عفونت مربوطه را می‌توان با سوندگذاری صرفاً در صورت نیاز، استفاده از روش آسپتیک برای وارد کردن سوند و تخلیه بسته و بدون مانع کاهش داد.

ساير

ممكن است استعداد بروز عفونت هاي مثانه در خانواده وجود داشته باشد.

عوامل خطرسازعبارتند از:

آناتومی بدن زنان، مقاربت جنسی و سابقه خانوادگی. ساير عوامل خطرساز عبارتند از ديابت، ختنه نشده بودن و داشتن پروستات بزرگ

درمان عفونت پيچيده‌تر دستگاه ادراری دشوار است و معمولاً نياز به ارزيابی، درمان و پيشگيري تهاجمی‌تر دارد. در کودکان، عفونت‌های دستگاه ادراری با ريفلاکس مثانه به حالب (حرکت‌های غيرطبيعي ادرار از مثانه به حالبها يا کليه ها) و يبوست ارتباط دارد.

افراد دارای آسيب طناب نخاعی بيشتر در معرض خطر ابتلا به عفونت‌های دستگاه ادراری هستند و بخشی از اين امر به دليل استفاده مداوم از سوند بوده و بخشی ديگر به دليل اختلال در دفع ادرار است. اين شايع‌ترين علت بروز عفونت در اين افراد و همچنين شايع‌ترين علت بستری شدن در بيمارستان است.

پیشگیری عفونت دستگاه ادراری

تعدادی از اقداماتی که تأثیر آن‌ها بر دفعات بروز عفونت دستگاه ادراری به اثبات نرسیده عبارتند از: استفاده از قرص‌های ضدبارداری یا کاندوم، ادرار کردن بلافاصله پس از مقاربت، نوع لباس زیر مورد استفاده، شیوه‌های بهداشت شخصی پس از ادرار کردن و یا مدفوع کردن، و یا این که آیا فرد به‌طور معمول حمام می‌کند یا دوش می‌گیرد.

توصيه هاي لازم

  • رعايت بهداشت فردي
  • به جاي استفاده از وان از دوش استفاده كنيد،زيرا ميكروبها از طريق وان به پيشابراه وارد مي شوند.
  • پس از هر بار اجابت مزاج، پيشابره را از جلو به عقب بشوئيد.
  • لباس نخي بپوشيد، زود به زود عوض كنيدودر آفتاب خشك كنيد يا اتو بكشيد.
  • اگر بيماري قلبي وريوي نداريد، مايعات رابه ميزان فراوان (12-8 ليوان در روز) مصرف كنيد.
  • بهترين مايع آب است، زيرا باغث توليد بيشتر ادرار وخروج ميكروبها همراه با  آن مي شود.
  • از مصرف مواد غذايي مانند قهوه ، نوشابه،الكل اجتناب كنيد.
  • از مصرف ادريه جات پرهيز كنيد
اسکرول به بالا